Kırılgan bir sevda çemberine düştüm
Hani sirklerde olan
Belki filmlerde gördüğünüz
Motorla içinde dönülür hani
Bir yere de varılmaz
Sonuç yoktur
Sadece halinizle eğlenilen
Kırılgan bir sevda çemberine düştüm
Ve kırıldım
Paramparçayım
İnsanlar hala zevk ahmaklığında
Yere düştüm
Kalbimi kırdım
Halimi anlayan yok
Hayat sirkinde gösteriler ölene kadarmış
Anlattılar
Hayattan bezmek pesmek yasakmış
Kafama vurdular
Karmaşa içinde gönlüm fırtına halinde
Adına depresyon dediler
Aptala yattım üstüme geldiler
Aklı başında oldum güle güle dediler
Kelimelerinin hepsi siyah. İçinde nasıl bir kara(n)lık var ise, siyaha bulanmadan içerden çıkamıyorlar sanki… hani başka renge bulanır gibi olsalar, hemen içerideki kara(n)lık fark ediyor durumu, “hoop..sen bu şiirde..bu halde var olamazsın” diyor. Hadi diyelim ki, oldu, üzerlerine diğer kelimelerin gölgesi düşüyor…ve gene kararıyorlar.
bunca karanlık içinde hayata asılan, ölüme tutunan bir halleri var sanki…
Ama öte yandan, bence tüm bu esmerliklerine rağmen, insanı, ironileriyle de, esmer esmer güldüren bir yanları var. Hani daha her şeyden vazgeçmiş kelimeler değiller. siyahın altını kazısan, bambaşka renklere bulanacak sanki etraf…
Metafiziksel bir darağacının önünde beklemelerinden kaynaklıdır belki tüm bu tantana…
Eylül sonrası,dışı kelimelerle karşımızda olman dileğiyle..:)